Riflessi mai svelati, tra presente e memorie del passato

Il popolo che non parla, ma sussurra tra denti - (con traduzione in lingua albanese)

Riflessi_mai_svelati__tra_presente_e_memorie_del_passato.jpg

In un articolo di giornale leggevo che, secondo le statistiche europee, gli albanesi rappresentano il popolo più diffidente, in primis gli uni con gli altri e poi con le autorità che li rappresentano.

Quasi ogni giorno ci ammazziamo nelle strade del mondo e nelle nostre. Le nostre donne, le nostre sorelle, le madri dei nostri figli. Un popolo che si vantava della cosiddetta “Besa”, la parola data, e dell’Onore.

Cosa siamo diventati?!

Un popolo che non si ama, che non si rispetta. Nulla fa di noi quello che eravamo, il mito che i nostri antenati ci hanno tramandato. È da un quarto di secolo che aspettiamo che le cose cambino, da decine di secoli che ci trasciniamo in attesa che giunga l’ora della nostra rinascita.

Attendiamo sempre che quel cambiamento arrivi. E’ quello che faccio anche oggi: aspetto davanti a un telefono che squilla invano, senza ottenere risposta. Allora decido di andarci di persona, ma nessuno mi lascia entrare perché non ho preso appuntamento. Non mi fanno entrare, nonostante io abbia stampato la richiesta. Incontro una donna incinta, che dovrebbe sposarsi entro due mesi; arriva da una città lontana, ma non sapeva nulla del sito internet su cui registrarsi per chiedere un certificato. Ma ormai è qui. Potrebbero almeno concederle un appuntamento.

Cerca con il telefonino di iscriversi a quel sito, ma non c’è nulla da fare. Passano i minuti e le ore, ma il sito non compare sul suo cellulare. Poi ci vuole il codice del passaporto, insieme a tanti altri numeri. E giù di maledizioni e imprecazioni a cui nessuno fa caso, perché tutti sembrano altrettanto alterati.

Davanti alle porte di ferro, blindate come se fossimo in un castello, c’è gente, tanta gente a sorvegliarmi e a ripetermi che non posso entrare.

cms_9348/2.jpg

Un foglio non stampato, un’e-mail senza risposta, una telefonata mai arrivata. Questo sono diventata? Un semplice numero? Neanche un nome, perché nessuno me lo chiede. Nessuno si preoccupa di quale problema mi affligga…e noi che avevamo parlato di “porta aperta”, che ci eravamo gasati di Besa e Kanun!

Rimango delusa e abbandonata.

Parlavo da sola ma sentivano anche loro. Ho preso la multa perché era Area C, e venendo da fuori non lo sapevo. “Ho aspettato una risposta che non è mai arrivata”, dico con tono acceso. Non posso entrare in questo consolato, forse troppo lussuoso per una persona semplice come me, considerata un numero. E io che continuavo a considerarla casa mia, troppo nostalgica dei tempi passati.

Chiedo un appuntamento con uno dei consoli ma nessuno mi riceve, perciò devo scrivere altre mail. Con me aspetta altra gente. La guardo, nessuno dice nulla. Nessuno scatta una foto. Tutti rassegnati. Si va avanti. Decido di rimanere fuori, nel silenzio. Guardo le bandiere sventolare nel vento come i pensieri e i ricordi nella mia mente. Quanto abbiamo desiderato essere all’altezza del mondo… invece siamo qui, davanti una porta che non si apre e non si chiude. Sono qui a leggere di noi, figli senza madri, di uomini che non sono più eroi.

Uomini che ci uccidono per una parola sbagliata, lasciano i nostri figli sul ciglio della strada. Nessuno ci chiede scusa per le nostre lacrime, nessuno ci rivendica per i nostri sacrifici. Tutti che ci raccontano soltanto bugie, noi che ci trasciniamo.

cms_9348/3.jpg

Rimango qui a guardare la porta di ferro e le bandiere sventolare, gente triste che si allontana in fretta.

Tutti che muovono la testa. Sempre in direzione sbagliata il nostro sì e no, al contrario della risposta.

La mia penna oramai non scrive più, le mie parole sono onde di un mare che ci ha travolti.

Oramai nessun uragano ha la forza di distruggere il male che c’è dentro di noi, il male ci ha sopraffatti. Non sappiamo più chi siamo, cosa volevamo essere, cosa volevamo fare. Siamo figli di un Paese che ci ha abbandonati nelle strade di un mondo che ci ha sedotti. Siamo figli di un popolo e di una storia che non ci appartengono. Le nostre aquile ormai non volano più.

Lascio il Consolato con la porta di ferro e le bandiere al vento. La stessa bandiera che ci faceva sentire vivi quando l’inno suonava in ogni angolo del mondo, “rreth flamurit te perbashkuar…te gjithe” … Dove siamo finiti adesso?

Restano solo domande senza risposta. Mi allontano e, come tutti, non parlo ma sussurro tra i denti. La paura ci ha ormai fatti invecchiare…

cms_9348/4.jpgMendime që nuk thuhen kurrë mes kujtimeve të shkuara dhe të tashmes.

Popull që nuk flet por pëshpërit nëpër dhëmbë

Në një artikull gazete lexova se sipas statistikave Europiane, shqiptarët rezultojnë populli më difident para së gjithash me njëri -tjetrin, pastaj me autoritetet që i përfaqësojnë. Gati çdo ditë vritemi me njëri-tjetrin nëpër rrugët e botës dhe tonat, vrasim gratë tona, motrat tona, nënat e fëmijëve tanë. Një popull që ishte krenar për Besën, për fjalën e dhënë, për Nderin.

Çfarë jemi bërë?

Një popull që nuk duet, që nuk respekton vetveten. Asgjë nuk na bën më atë që ne ishim, miti që të parët tanë na lanë trashëgimi.

Po bën gati çerek shekullqë presim që gjërat të ndryshojnë, me dhjetra shekuj që tërhiqemi zvarrë në pritje të orës sonë, të rilindjes sonë.

Presim gjithmonë që ai ndryshim të arrijë. Është ajo që bëj çdo ditë, pres përpara një telefoni që bie por askush nuk përgjigjet, atëherë vendos të shkojë vet por asnjë s’më lë të hyj sepse më mungon një takim dhe nëse nuk kam printuar përgjigjen, stë lënë të hysh gjithsesi. Takoj një grua shtatzan që duhet të bëj martesën brënda dy muajve, vjen nga një qytet i largët. Nuk dinte asgjë per fq e Internetit ku duhej të regjisrohej për të kërkuar një çertifikat, tashmë është këtu çfarë mund të bëjë, të paktën një takim a s’mund ta japin?.

Kërkon me telefon për t’u regjistruar te fq e internetit që i japin, por asgjë, kalojnë minuta, orë kalojnë por fq nuk karikohet nga telefoni. Me shpresën që mund ta bëjnë por asgjë nuk vlen nervozizmin, kalojnë orë përpara se kjo e mallkuar fq të karikohet. Pastaj duhet numri i pashaportës, po sa numera, cilët? Klik mbi pikëpyetjen e vogël por nga telefoni nuk hapet. E fluturojnë mallkimet, fjalët e pista, që të gjithë duket se i aprovojnë pasi të gjithë duken të nervozuar. Përpara portave te hekurta te blinduara si të një kështjelle, ka njerëz, shumë njerëz për të më kontrolluar që mos të hyj brënda, për të më thënë që s’mundem, që s’mund të hysh. Por pyesja veten nëse ata/ato ishin ne, shumë persona për të mos më lënë të hyj aty ku duhet te ishte shtëpia ime?!. Një fletë e pastampuar, një email pa përgjigje , një telefonat e munguar. Ky jam bërë unë? Pyes veten nëse jam bërë një numër, thjesht një numër? Jo një emër, askush nuk më pyet çfarë problemi kam, dhe ne që për dyer të hapura kemi folur, me Besën dhe Kanunin jemi gazuar. Në momentet më të zymta, në momentet e anijes që na çonte larg, e dinim që te ty do riktheheshim. Mbetem duke fiksuar, e zhgënjyer, me atë ndjenjën e një dashurie të humbur. Flisja me veten por më dëgjonin dhe ata. Më kishin vënë gjob se ishte Aria C, dhe duke ardhur nga jashtë nuk e dija. Mësova të hyj online, prita një përgjigje por nuk erdhi kurrë, flas me zë të lartë, pse nuk më lënë të hyj në këtë konsullat, apo është tepër luksoze për një person si unë që për ta është veç një numër ndërsa unë , e mjera vazhdoj ta konsideroj shpi. Shumë nostalgjike për kohët e shkuara. Atëherë kërkoj një takim me një nga konsujt por asnjë s’mund të më pres pa dërguar një email, dhe një tjetër email. Si mua ka të tjerë që presin, i shoh, asnjë s’thotë asgjë, asnjë nuk bën një foto, të gjithë të dorëzuar, vazhdohet përpara. Shikoj flamujt tek valeviten, si mendimet në kokën time, kur shumë dëshironim të ishim në nivelin e botes së përparuar. Por jemi këtu, përpara një dere të hekurt, që as hapet dhe as mbyllet. Jam këtu tel mendoj, fëmijë pa nënë, burra pa kurajo që nuk janë më heronj. Burra që na vrasim për një fjalë të gabuar, lënë fëmijët tanë në rrugë, një shtet që na lë nëpër botë si të mjerë duke kërkuar andej- këndej vëndin tonë. Asnjë nuk kërkon falje për lotët tanë, asnjë nuk do t’ja dijë për sacrificat tona. Të gjithë vetëm gënjejnë dhe ne hiqemi zvarrë, për njëri-tjetrin flasim keq. Mbetem këtu të shoh portën e hekurt e flamurin që valëvitet, njerëz të trishtuar që largohen me vrap. Të gjithë që lëvizin kokën, gjithmonë në të kundërt pasi Po-ja jonë është Jo. Stilolapsi nuk shkruan më, fjalët e mia dallgë deti që na ka mbytur. Tashmë asnjë uragan nuk ka forcën për të larguar të keqen që ndodhet brënda nesh, e keqja na ka marrë mëndjen. Nuk e dimë më se cilët jemi, çfarë donim të ishim e ku duam të vemi. Jemi fëmijët e një vëndi që na braktisi në rrugët e botës që na joshi. Jemi fëmijët e një populli, një hostorie që nuk na përket më, shqiponjat tona nuk fluturojnë më. E lë konsullatën pas , me dyert e hekurta dhe flamujt që valëviten. My flamuri na bënte të ndiheshim të gjallë kur himni këndohej në çdo vënd të botës: “reth flamurit te perbashkuar…te gjithe”… Po ku jemi tani, rreth atij flamuri do të shkojmë? Vetëm pyetje pa përgjigje. E si të gjithë largohem, nuk flas por pëshpëris ndër dhëmbë.

Frika tashmë, na ka bërë të ndihemi të vjetër…

Marsela Koci

Tags:

Lascia un commento



<<Pagina Precedente | Stampa | Torna Su


Meteo


News by ADNkronos


Politica by ADNkronos


Salute by ADNkronos


App